Hertenkalender

"Welk voorwerp met een verhaal heb ik?", die vraag stelt meneer van der Meulen aan zijn leerlingen. Zo ook aan mij. Om deze vraag te beantwoorden heb ik lang moeten nadenken. Heb ik überhaupt wel een voorwerp met een verhaal? Ja, ik heb dozen speelgoed waarmee ik vroeger erg veel speelde. Ik heb bakken knuffels, die ik vroeger netjes op rij naast mijn bed opstelde. Ik heb tal van boeken, die ik eens per maand opnieuw sorteerde. Al deze dingen behoren echter tot het verleden. Ik hecht er nog steeds waarde aan -ze mogen absoluut niet weg- , maar ik doe er verder niet veel meer mee. Bezit ik dus iets ‘’actief’’? Dat wil zeggen, heb ik iets al een lange tijd, met een verhaal, waar ik nog steeds om geef? Na lang nadenken schiet mij iets te binnen. Ik bezit iets, waar men op het eerste gezicht (afgezien van het handwerk dat er in gestoken is) niet veel om zou geven. Toen ik nog in Leidschendam woonde, kwam mijn vader een keer mijn kamer binnen met iets in zijn hand dat tot dan toe altijd op zijn nachtplankje had gestaan: een houten kalendertje. Niet zomaar een kalender, een kalendertje met hertjes. Dat is dan wel niet zo spannend, als hij (mijn vader) het niet van zijn vader had gekregen.

Mijn vader vertelde me dat ik er erg voorzichtig mee om moest gaan en dat ik elke dag het kaartje met de juiste datum in het hout moest plaatsen. Helaas moet ik bekennen dat ik dat niet elke dag deed, waardoor ik er op een gegeven moment achter kwam dat ik weer bijna bij liep (de kalender toont geen jaren). Nu hecht ik zoveel aan die kalender omdat mijn vader een tijd geleden mijn kamer uitliep en me op de trap tegemoet liep en zei dat hij niet hoopte dat de kalender kapot was. Ik liep naar mijn kamer toe en kon hem gelukkig vertellen dat het oortje van het hert al van het beestje af was sinds ik die ene avond de nieuwe eigenaar van het praktische houten versiersel werd.

"Wat zegt dit over mij?" Alweer zo’n lastige vraag. Hoewel dit over mij zou kunnen zeggen dat ik veel waarde hecht aan familie, denk ik niet dat dit mij typeert. Wat deze "anekdote" mij duidelijk maakt, is dat ik goed moet omgaan met wat ik van iemand anders krijg. Dat klinkt vanzelfsprekend, maar blijkt dat niet altijd te zijn. Omdat mijn vader die kalender als cadeau van zijn vader kreeg, vind ik het erg belangrijk dat dit mooie cadeautje in de familie blijft en dat er goed mee omgegaan wordt. Dus vanaf nu zal ik trouw de dag verzetten als dat nodig is en afstoffen als dat nog niet gedaan is.