Two pence en een kiezel

Welk voorwerp inspireert mij? Voor mij is deze vraag lastiger te beantwoorden dan die over inspirerende plekken. Heb ik wel een voorwerp dat mij inspireert? Ik doe vrij veel, en haal mijn inspiratie dan uit verschillende dingen. Soms zijn het idealen, soms mensen of hun inzet. Op andere momenten, tsja, omdat het moet. Maar voorwerpen komen daar maar weinig aan te pas. Waar wél voorwerpen aan te pas komen is reizen. Ik heb op jonge leeftijd al vrij veel zonder mijn ouders gereisd, en vóór de eerste keer alleen ging ik een keer ‘om te oefenen’, met mijn moeder op bezoek bij mijn oom en tante in Engeland. Daar in Durham heb ik toen, ik weet niet meer precies waar, maar het was ergens in of rond de geweldige atmosfeer van de Kathedraal, vond ik toen een muntje. Een doodnormaal muntje van 2 pence. Ik, nieuwsgierig en jong als ik was, stopte die in mijn zak, als aandenken. Vanaf dat moment heb ik dat muntje altijd bij mij gehad als ik ‘alleen’ op reis was. Het werd iets vertrouwds, en had tegelijkertijd nog een schaduw van die sfeer in de Durham Cathedral. Twee jaar later overleed mijn tante op jonge leeftijd. Vanzelfsprekend werd de lading, de herinnering, van de ‘relikwie’ daarmee nog immens veel groter. Toen in datzelfde jaar mijn opa na een beroerte in het revalidatiecentrum belandde heb ik daar, in één van mijn wandelingen door de tuin een witte kiezel opgeraapt, om deze bij mijn munt te bewaren. Toen enkele dagen later ook hij overleed, was ik blij dat ik die kiezel had geraapt, nu heb ik aan beide verloren familieleden een tastbare herinnering, één die mij op reis kan begeleiden en , wie weet, ook inspireren.