Waker van de nacht

Hij lijkt zo ver weg en toch voelt hij zo dichtbij. Hij lijkt in de palm van mijn hand te passen maar ook weer niet. Zo als je al geraden kunt hebben, is de maan voor mij een bron van inspiratie. De maan heeft iets mystieks, wat mij om de een of andere reden aan trekt. 's Avonds als ik uit mijn raam kijk en ik de maan weer zie dan voelt het als het weerzien van een oude vriend. Ik heb dan ook het gevoel als of ik alles tegen hem kan zeggen en hij mij begrijpt. Als ik naar de maan kijk dan krijg ik nog een beetje hoop voor deze wereld. En ik denk dan bij mij mijzelf, ondanks al het slechte in de wereld is er ook nog iets goeds. Hij bezit de soort schoonheid die niet te evenaren is door dingen die met menselijke handen geschapen zijn. Elke keer weer weet hij mij hiermee te betoveren. Door de maan voel ik mij ook verbonden met mijn medemensen, want de maan is overal ter wereld het zelfde. En zelf als ik hem een keer niet zie dan voel ik toch zijn aanwezigheid.