Een voorwerp dat mij heeft geïnspireerd is het anti-oorlogsboek van Kurt Vonnegut: Slaughterhouse-five. Toen ik op vrijdag na de afgelopen toetsweek naar een vriendin ging, liet ze me het boek zien. Ze zei dat ze erin was begonnen maar dat ze het een moeilijk boek vond. Ik had ervan gehoord en wist dat Kurt Vonnegut een goede schrijver was. Meer niet. Toch moest ik het boek lenen voor de vakantie. De volgende dag op weg naar het vliegveld in Maastricht ben ik begonnen met lezen. Ik wist meteen dat dit het soort boek was waar ik naar op zoek was. Ik keek ervan op dat Vonnegut in het eerste hoofdstuk zijn lezers direct aanspreekt en dat het verhaal pas in het tweede hoofdstuk begint. En wat voor een verhaal. Slaughterhouse-five gaat over het Bombardement van Dresden in 1945, dat de schrijver zelf heeft meegemaakt als Amerikaanse krijgsgevangene. Het Bombardement van Dresden leidde tot een verschrikkelijke vuurstorm waar tienduizenden bij zijn omgekomen.
Wat mij heeft geïnspireerd zijn niet zozeer de gebeurtenissen in het boek maar het denken van de schrijver Kurt Vonnegut zelf. Op elke bladzijde van het boek straalt de kritiek op oorlog ervan af. Hij wilde met het boek de zinloosheid van gewapende conflicten illustreren. Hoe Vonnegut dacht over vrede, oorlogvoering en het nut van het leven zou voor iedereen vanzelfsprekend moeten zijn. Slaughterhouse-five verwoordt in wezen het gedachtegoed van de Verenigde Naties, die als doel heeft oorlog uit te bannen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten