De een heeft een kruisje om de nek, de ander een steen op zijn bureau, een derde een foto in zijn portemonnee. Ik zelf heb niet echt iets speciaals wat ik altijd bij me draag. Ik heb wel iets wat mij aan het denken zet als ik er naar kijk en dat is de foto van mijn overleden hond. Mijn hond was alles voor me, hij kwam bij ons in huis toen ik 5 was en verliet ons weer toen ik 16 was. Ik kon mezelf gewoon geen leven voorstellen zonder die blik van hem als ik thuis kwam of die blijdschap van hem als ik op het punt stond om hem uit te laten.
Vandaag de dag is alles anders. Het uitlaten is er niet meer en die blik van hem als ik thuis kom ook niet meer. Ook niet meer het warme gevoel als die mij me kwam liggen. Mijn hond zorgt er nu voor dat ik van het leven geniet omdat ook hij plotseling overleden is. Als ik thuis kom en zijn foto zie dan denk ik zo van: "Vriend, bedankt dat je mijn hond was."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten