Miss Pony

Toen ik als opdracht kreeg om iets over een voorwerp te schrijven wat voor mij een inspiratiebron is en een verhaal heeft, wist ik in eerste instantie niets te bedenken. Tot ik langs mijn prijzenkast liep. 

Ik begon met paardrijden toen ik vrij jong was: 3 jaar oud. Ik ging vaak naar hetzelfde vakantiepark met paarden en achteraf gezien heb ik daar de basis geleerd. Ik groeide daar dus ook een beetje op. Het bijzondere van het park was dat je lessen kon volgen, maar ook zelf je dag kon indelen. Zo waren er wedstrijden en verkiezingen. Ik weet nog goed dat ik vol bewondering naar de mensen keek die de prijzen binnen sleepten, voor zowel de ponyverkiezingen als voor de races (allemaal voor kleine kinderen). Mijn gedachtes waren dan ook op een dag, toen ik voor de zoveelste keer buiten de prijzen viel, dat ik zo graag een prijs zou willen winnen, het maakte mij niet uit wat voor een prijs, als ik er maar eentje ooit zou winnen.

Ik kan me niet zo goed meer herinneren wat er in de tussentijd gebeurd is, maar op een gegeven moment had ik een prijs gewonnen, namelijk die van de miss ponyverkiezing, en niet zomaar een prijs, maar wel de eerste prijs. Ik was zo blij, zo dolgelukkig, omdat ik eindelijk ook eens meemaakte wat ik de anderen had zien meemaken. Tegenwoordig staan er meer dan 40 prijzen in mijn kast, voor meerdere sporten en andere activiteiten, maar deze eerste kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren en vergeet ik nooit meer, zo bijzonder was dit.

Waar ik nu aan denk, als ik alle prijzen bekijk, is dat je nooit moet opgeven. Als klein kind had ik de hoop niet opgegeven om een prijs te winnen en was heel gemotiveerd. Ik denk dat als je een doel hebt, of ergens van droomt, je niet moet opgeven. Want wie weet, misschien haal jij ook die bijzondere eerste prijs?