Het blikje

Alzheimer is een vorm van dementie. Mijn opa vergeet wie hij is, waar hij is, en wie wij, zijn familie, zijn.

Hij leeft wel, maar is een leeg persoon van binnen. Hij doet voor spek en bonen mee, want hij vergeet alles uiteindelijk toch.

Ik kan me herinneren dat hij vroeger alles kon. Een Homo Universalis was hij, echt. Hij heeft in het Franse leger gezeten, was baas van alle elektriciteit in Frankrijk, heeft aan Stanford gestudeerd, en las zo veel boeken, dat hij van alles wist van planten tot planeten. Ik kan me dan ook herinneren dat hij me vertelde over zijn reizen door Afrika die hij in een ‘Deux Chevaux’ maakte.

Nu vertelt mijn moeder mij zijn verhalen, het is namelijk haar vader. Ze vertelt me alles wat hij mij niet heeft kunnen vertellen. Soms vraag ik me af of hij misschien wel helder is in zijn hoofd, maar dat zijn lichaam niet meewerkt. Ik hoop het niet. Dat zou verschrikkelijk zijn.

Toen ik 7 jaar was, was ik met mijn opa in Zuid-Frankrijk in de zomervakantie. Bij ons familiehuis, waar hij de hele zomer zijn tijd besteedde aan overdag in tuinieren, en ‘s nachts  naar de planeten kijken. Mijn opa nam me mee naar de bakker in het dorpje om brood te halen voor de hele familie voor het ontbijt. Het was heel warm en de zon scheen fel, hij verwende me met een ijsje, ondanks dat het pas ochtend was. Op de terugweg in de Deux Chevaux, namen we een omweg zodat we op een prachtig landschap uitkeken. Mooie lange velden. En daar gaf hij me een soort blikje, een doosje, wat dicht zat, en niet open kon.

Dit blikje, is nog steeds niet open. Hij had me verteld dat ik het pas open moest maken als ik er klaar voor was. En gek genoeg heb ik het nooit opengemaakt. Terwijl ik op m’n 7^e echt wel nieuwsgierig was. Op het blikje staat mijn naam, mijn geboortedatum en mijn opa’s naam. Ik ben benieuwd wat er in zit.