Iedereen zit anders in elkaar, iedereen heeft een ander
ritme, andere gewoontes. Daarom is het ook niet gek dat iedereen een eigen,
andere inspiratiebron heeft, waar hij zijn geluk en zelfvertrouwen in zoekt.
Of
waarbij dit jou ondersteunt. Het hoeft geen bijgeloof te zijn, het gaat er om
dat jij er in gelooft, dan is het niet langer iets vaags wat men aanneemt, maar
wordt het een ontwerp van jouw gedachten. Je legt de betekenis van waar jij in
gelooft, of de woorden en gedachten die jij nodig hebt in dit voorwerp. Elke
keer als je dit voorwerp in je buurt hebt of er naar kijkt of reikt, zal dit
bij jou misschien wel een specifieke gedachte opwekken.
Zoiets is heel persoonlijk, en het is niet iets wat ik graag
met andere deel, terwijl ik me er niet voor schaam. Voor mij neemt zo’n
voorwerp de vorm aan van een schilderij. Dit schilderij(tje) hangt boven mijn
bed en is geschilderd door mijn opa. De liefde voor dit schilderij begon voor
mij al jonge leeftijd, rond de tijd dat mijn oma nog gezond was en leefde.
Hoewel het zo’n simpele structuur heeft en eenvoudig afgebeeld is, geeft het
mij een heel vrolijk gevoel. Het enige dat op het schilderij is afgebeeld is
een huis, boom en maan. Mijn opa schildert veel, veel betere en moeilijkere
kunstwerken hangen in het huis, het huis dat ooit het ouderlijk huis van mijn
moeder was. Mijn oma en ik werden allebei het meest aangetrokken door dit
kleine mini schilderijtje, dat is iets wat me verbond met oma. Op mijn tiende
verjaardag heb ik dit als verjaardagscadeau van opa gekregen, en sindsdien
hangt het boven mijn bed. Het is voor mij een soort aandenken aan oma, een
soort beschermende engel die bij mij een lach teweeg brengt als ik aan haar
denk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten