Het is gewoon een steen

Ik heb had vroeger een steen. En niet zomaar een.

Nee het was een gelukssteen, die ik van mijn moeder heb gekregen. Ik ging nergens naartoe zonder mijn steen. Hij ging overal mee naar toe. Ik stond er ’s ochtends mee op en ging er ‘s avonds mee slapen. Ik had hem altijd onder mijn kussen liggen zodat hij me ‘s nachts ook geluk bracht. Mijn moeder had er ook een dus als ik die van mij kwijt was dan gaf mocht ik die van mijn moeder lenen. Die van mij had alleen een veel betere vorm om in je hand te houden dus ik was altijd heel blij als ik die van mij weer vond.

Ik dacht er vroeger nooit over na dat het er misschien raar uitzag voor mensen uit mijn klas, dat ik de altijd een steen bij me had, maar besef me nu dat het eigenlijk best apart moet zijn geweest, maar heb er eigenlijk nooit een opmerking over gehad. Hij ligt nu veilig op mijn kamer in een doos, en altijd als ik die doos openmaak krijg ik een gelukkig gevoel.